فیزیک تابش در پزشکی(015)

فیزیک تابش در پزشکی

 

می توان از مهمترین کاربردهایفیزیک هسته ای در پزشکی،هم برای تشخیص و هم به منظور در مان یاد کرد.استفاده از پرتوهای ایکس برای تولید تصاویری برای تشخیص پزشکی شناخته شده است.اما پرتوهای ایکس ارزش محدودی دارند.این تصاویر استخوانها را به روشنی و تفضیل نشان می دهند.اما معمولا در تصویرگیری از بافت نرم چندان مفید نیستند.

ایزوتوپ های پرتوزا را می توان با روشهای شیمیایی که از گرایش مواد شیمیایی به بعضی اندامها مانند استخوان یا غده تیروئید بهره می گیرند وارد بدن کرد.

یک آشکارسازی حساس(دوربین پرتو گاما )می تواند تابش های حاصل از ایزوتوپهایی را که در آن عنصر جمع شده اند مشاهده و تصویری تولید کند که توزیع فعالیت را در بیمار نشان می دهد.

این آشکارسازها می توانند تعیین کنند که هر فوتون پرتو گاما از چه نقطه ای در بدن بیمار سرچشمه گرفته است.

در تابش درمانی از اثر تابش بر تخریب بافت ناخواسته در بدن،مانند رشد سرطانی یا غده تیروئید بسیار فعال بهره میگیرند.عبور تابش از ماده اغلب به یونش اتم ها می انجامد،اتم های یونیده می توانند در واکنش های شیمیایی شرکت کنند که باعث ورود آنها به مولکولها و تغییر طرز کار زیست شناختی آنها،از طریق تخریب یک سلول و یا اصلاح ماده ژنیتیکی آن است.

((برگرفته از کتاب فیزیک جدید))

فیزیک نوین (007)

متن زیر چکیده ایست از کتاب فیزیک جدید

 

در پایان قرن 19 به نظر می رسید که به بیشتر آنچه باید درباره فیزیک بدانیم پی برده ایم.

دینامیک نیوتنی بارها به دقت آزموده شده بود،و موفقیت آن معیاری از درک عمیق و منسجم طبیعت بشمار می رفت.

بنا به نظریه الکترومغناطیس کلاسیک،برای انتشار امواج الکترومغناطیس محیط مادی لازم است،اما آزمایش های دقیق وجود چنین محیطی را نشان نمی داد.

مطالعه گسیل امواج الکترومغناطیس از اجسام داغ و تابان به نتایجی می انجامید که با نظریه های کلاسیک الکترودینامیک و الکترومغناطیس قابل توجیح نبود.

آزمایش های مربوط به گسیل الکترون از سطح هایی که نور به آنها می تابید را نیز نمی شد با بهره گیری از نظریه های کلاسیک درک کرد.

 

عنوان فیزیک نوین معمولا به تحولاتی گفته می شود که با نظریه های نسبیت و کوانتمی و کاربرد آنها در درک اتم،هسته اتم و ذرات تشکیل دهنده آن،آرایش اتم ها در مولکولها و جامدات و در مقیاس کیهانی،منشا و تحول عالم شروع شد.

 

نظریه نسبیت خاص انیشتین و نظریه کوانتمی پلانک در اولین دهه قرن بیستم تقریبا همزمان بر صفحه فیزیک نمایان شدند.

هر دو نظریه تغییرات عمیقی در نحوه نگرش ما به جهان در بنیادی ترین سطح آن ایجاد کردند.

نظریه نسبیت خاص امروزه به ناحق به عنوان یک نظریه عجیب و غریب که افراد محدودی می توانند آن را درک کنند شهرت یافته است.

بر خلاف این شهرت،نسبیت خاص صرفا یک دستگاه سینماتیک و دینامیک مبتنی بر یک مجموعه اصل موضوع است که با اصل موضوع های فیزیک کلاسیک تفاوت دارد.

فرمول بندی نهایی آن از قانون های نیوتن چندان پیچیده تر نیست، اما به پیشگوییهایی می انجامد که ظاهرا بر خلاف عقل سلیم اند.

با وجود این نظریه نسبیت خاص در آزمایشهای مختلف با دقت آزموده شده اند و صحت همه پیش گوییهای آن به اثبات رسیده است.