فیزیک نوین (007)

متن زیر چکیده ایست از کتاب فیزیک جدید

 

در پایان قرن 19 به نظر می رسید که به بیشتر آنچه باید درباره فیزیک بدانیم پی برده ایم.

دینامیک نیوتنی بارها به دقت آزموده شده بود،و موفقیت آن معیاری از درک عمیق و منسجم طبیعت بشمار می رفت.

بنا به نظریه الکترومغناطیس کلاسیک،برای انتشار امواج الکترومغناطیس محیط مادی لازم است،اما آزمایش های دقیق وجود چنین محیطی را نشان نمی داد.

مطالعه گسیل امواج الکترومغناطیس از اجسام داغ و تابان به نتایجی می انجامید که با نظریه های کلاسیک الکترودینامیک و الکترومغناطیس قابل توجیح نبود.

آزمایش های مربوط به گسیل الکترون از سطح هایی که نور به آنها می تابید را نیز نمی شد با بهره گیری از نظریه های کلاسیک درک کرد.

 

عنوان فیزیک نوین معمولا به تحولاتی گفته می شود که با نظریه های نسبیت و کوانتمی و کاربرد آنها در درک اتم،هسته اتم و ذرات تشکیل دهنده آن،آرایش اتم ها در مولکولها و جامدات و در مقیاس کیهانی،منشا و تحول عالم شروع شد.

 

نظریه نسبیت خاص انیشتین و نظریه کوانتمی پلانک در اولین دهه قرن بیستم تقریبا همزمان بر صفحه فیزیک نمایان شدند.

هر دو نظریه تغییرات عمیقی در نحوه نگرش ما به جهان در بنیادی ترین سطح آن ایجاد کردند.

نظریه نسبیت خاص امروزه به ناحق به عنوان یک نظریه عجیب و غریب که افراد محدودی می توانند آن را درک کنند شهرت یافته است.

بر خلاف این شهرت،نسبیت خاص صرفا یک دستگاه سینماتیک و دینامیک مبتنی بر یک مجموعه اصل موضوع است که با اصل موضوع های فیزیک کلاسیک تفاوت دارد.

فرمول بندی نهایی آن از قانون های نیوتن چندان پیچیده تر نیست، اما به پیشگوییهایی می انجامد که ظاهرا بر خلاف عقل سلیم اند.

با وجود این نظریه نسبیت خاص در آزمایشهای مختلف با دقت آزموده شده اند و صحت همه پیش گوییهای آن به اثبات رسیده است.