فیزیک تابش در پزشکی(015)

فیزیک تابش در پزشکی

 

می توان از مهمترین کاربردهایفیزیک هسته ای در پزشکی،هم برای تشخیص و هم به منظور در مان یاد کرد.استفاده از پرتوهای ایکس برای تولید تصاویری برای تشخیص پزشکی شناخته شده است.اما پرتوهای ایکس ارزش محدودی دارند.این تصاویر استخوانها را به روشنی و تفضیل نشان می دهند.اما معمولا در تصویرگیری از بافت نرم چندان مفید نیستند.

ایزوتوپ های پرتوزا را می توان با روشهای شیمیایی که از گرایش مواد شیمیایی به بعضی اندامها مانند استخوان یا غده تیروئید بهره می گیرند وارد بدن کرد.

یک آشکارسازی حساس(دوربین پرتو گاما )می تواند تابش های حاصل از ایزوتوپهایی را که در آن عنصر جمع شده اند مشاهده و تصویری تولید کند که توزیع فعالیت را در بیمار نشان می دهد.

این آشکارسازها می توانند تعیین کنند که هر فوتون پرتو گاما از چه نقطه ای در بدن بیمار سرچشمه گرفته است.

در تابش درمانی از اثر تابش بر تخریب بافت ناخواسته در بدن،مانند رشد سرطانی یا غده تیروئید بسیار فعال بهره میگیرند.عبور تابش از ماده اغلب به یونش اتم ها می انجامد،اتم های یونیده می توانند در واکنش های شیمیایی شرکت کنند که باعث ورود آنها به مولکولها و تغییر طرز کار زیست شناختی آنها،از طریق تخریب یک سلول و یا اصلاح ماده ژنیتیکی آن است.

((برگرفته از کتاب فیزیک جدید))